Skrzypienia, trzeszczenia, lekkie przeskakiwania i pobolewania, w trakcie lub po wysiłku, w stawach kolanowych to dość nagminne przypadłości u osób aktywnych fizycznie. Zazwyczaj objawy te są przez nas bagatelizowane, ewentualnie w celu niwelowania tych objawów stosowane są preparaty na bazie glukozaminy czy kolagenu. Dopiero gdy problemy ulegają nasileniu, dochodzą: obrzęk i problemy z poruszaniem kończyną, to zaczynamy się niepokoić.

Kolano jest dużym jednoosiowym stawem, charakteryzującym się dość skomplikowaną budową. Jego prawidłowe funkcjonowanie umożliwiają  liczne i silne więzadła: podkolanowe, krzyżowe i poboczne, a powierzchnię stawu zabezpieczają tzw. łąkotki. Złożona anatomia tego stawu sprawia, że jest on dość delikatny, a wszelkie nieprawidłowości  jednego z elementów zlokalizowanych w jego obrębie rzutują na jego pracę i mogą być przyczyną rozmaitych dolegliwości.

Niestety nie ma jednej głównej przyczyny dolegliwości bólowych stawu kolanowego. Dość często objawy związane są z jego przeciążeniem spowodowanym forsownymi czy też nieprawidłowo wykonywanymi ćwiczeniami. Źródłem problemów może być także postępująca choroba zwyrodnieniowa, związana bezpośrednio m.in. z wadami postawy, otyłością czy płaskostopiem. W takich przypadkach chrząstka systematycznie się ściera, aż w końcu dochodzi do sytuacji, w której kość trze o kość - powstają narośle kostne (osteofity), co w efekcie doprowadza do permanentnego bólu i ogranicza możliwości ruchowe.

Wszelkie nieprawidłowości w funkcjonowaniu stawu kolanowego winny być na bieżąco konsultowane z lekarzem lub fizjoterapeutą. Zwłaszcza w przypadku, gdy pojawia się ból i nie ustępuje po dwóch dobach,  należy zasięgnąć opinii specjalisty, a już bezwzględnym wskazaniem jest miejscowa opuchlizna, gorączka, drętwienie, zaburzenia czucia w nodze, a także zniekształcenie stawu, czy problem z wyprostowaniem lub zgięciem kończyny. W takich okolicznościach nie ma co czekać, że przejdzie, tym bardziej – pod żadnym pozorem – nie wolno próbować „nastawiać” samemu stawu i wykonywać jakichkolwiek ćwiczeń.

Lekarz na podstawie wywiadu, badań palpacyjnych i obrazowych postawi odpowiednią diagnozę i zaproponuje właściwą metodę leczenia. Czasami w celu rozpoznania konieczna jest także artroskopia, która polega na obejrzeniu stawu od środka za pomocą specjalnej „sondy”.  Przy pomocy tej metody można także usunąć uszkodzone czy nieprawidłowo rozbudowane tkanki czy nawet „zreperować” w niektórych przypadkach chrząstki.

Leczenie dysfunkcji stawu kolanowego obejmować może odpoczynek, ćwiczenia, farmakoterapię (zazwyczaj stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne zawierające substancje takie jak ibuprofen, ketoprofen, a w wybranych przypadkach podaje się kortykosteroidy). Czasami konieczne są zabiegi operacyjne. Po okresie leczenia niezbędna zazwyczaj jest rehabilitacja, która może trwać nawet kilka miesięcy. Zabiegi wykonywane są bądź z pomocą fizjoterapeuty, bądź też samemu w warunkach domowych.

W przypadku przeciążeń aparatu ruchu i w ramach ich profilaktyki pomocne mogę być także niektóre suplementy, zawierające składniki takie jak kolagen czy wyciągi roślinne z imbiru czy Boswellia serrata. Wg niektórych źródeł pomocna może okazać się także glukozamina, jednak wiele wyników badań nie potwierdziło jej skuteczności. W przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów korzystne jest również zwiększenie podaży kwasów omega 3.