Masowe przypadki dopingu w sporcie VS nowe metody wykrywania!

Redakcja PoTreningu.pl uznaje zjawisko dopingu i stosowania niedozwolonych substancji w sporcie, a także wbrew zaleceniom medycznym, za skrajnie naganne, nieuczciwe i niemoralne. Jakiekolwiek informacje zawarte w artykułach dotyczących dopingu i farmakologii nie mogą być traktowane ani służyć jako instruktaż. Treść artykułów przedstawia jedynie zebrane informacje dotyczące powyższego tematu. Stosowanie dopingu niesie za sobą ryzyko utraty zdrowia oraz w wielu przypadkach nawet utraty życia. W 2012 roku wykryto 4500 przypadków dopingu (WADA) [6]. Z tego 50% dotyczyło używania sterydów anaboliczno-androgennych i podobnych substancji.

Przeczytaj koniecznie:

Winstrol – fakty i mity

Podsumowując, na 4500 przypadków dopingu:

  • 2279 stanowiły sterydy anaboliczno-androgenne (w skrócie „SAA” i pochodne np. testosteron, metanabol, winstrol, trenbolone, norethandrolone; oxabolone; oxandrolone; oxymesterone;),
  • 697 stymulanty (sibutramina, efedryna, pseudo-efedryna, adrenalina, fentermina/adipex; Adrafinil; amfepramone; amfetamine; amfetaminil; amiphenazole; benfluorex; benzylpiperazine; bromantan; clobenzorex; cocaine;)
  • 406 kannabinoidy (np. THC i syntetyki),
  • 365 glukortykosteroidy,
  • 322 diuretyki i maskowanie (np. diuretyki pętlowe; acetazolamide; amiloride; bumetanide; canrenone; chlortalidone; etacrynic acid),
  • 181 hormony peptydowe (np. FG-4592;  EPO, dEPO, CERA; hCG, LH, IGF-1, GH),
  • 131 agoniści beta2 (np. clenbuterol, salbutamol, fenoterol),
  • 74 inhibitory aromatazy/modulatory/SERM/inhibitory miostatyny np. środki antyestrogenowe (np. clomid, , anastrazol/arimidex); SERM (np. tamoxifen, toremifen); Agoniści receptora aktywowanego przez proliferatora peroksysomalnego (PPARδ) np. GW1516; agoniści osi PPARδ-AMP- kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) np. AICAR,
  • 26 narkotyki (np. heroina, kokaina),
  • 5 alkohol,
  • 1 manipulowanie,

Źródło: dane WADA [6]

Bardzo często zdarza się, że dopiero po kilku-kilkunastu latach opracowuje się skuteczną metodę wykrywania nowych substancji używanych w dopingu (np. różnych generacji środka używanego w dopingu wytrzymałościowym: EPO - erytropoetyny, występuje pod nazwami takimi jak EPO, dEPO - Darbepoetyna alfa czyli II generacja, CERA ang. Continuous erythropoietin receptor activator czyli III generacja) [3]. Początkowo, w latach 90 XX wieku, doping EPO dało się „wykryć” tylko pośrednio, poprzez ocenę ilości hematokrytu u zawodnika. A że kolarze mieli do dyspozycji sprzęt do badania krwi oraz doskonale wiedzieli jak zmniejszać poziom hematokrytu (np. intensywnym treningiem), próba złapania ich na dopingu była skazana na porażkę. Tak naprawdę było to szukanie po omacku śladów i działania substancji której nie potrafiono odnaleźć bezpośrednio. Ale było to bardzo nieprecyzyjne i łatwo było „oszukać” kontrolujących. Obecnie próbki krwi mogą być przechowywane nawet 10 lat – sportowcy mogą wpaść w poważne kłopoty gdy już dawno zapomną o sporcie: „osiem lat po igrzyskach w Atenach czworo sportowców utraciło medale na podstawie powtórnej analizy próbek moczu. Próbki krwi z igrzysk w Pekinie przebadano ponownie już pięć miesięcy po ich zakończeniu, bo koledzy ze Szwajcarii opracowali nową metodę wykrywania EPO trzeciej generacji. Piątce sportowców – w tym mistrzowi olimpijskiemu w biegu na 1500 m Rasheedowi Ramzi z Bahrajnu – udowodniono stosowanie preparatu CERA.” [1] Podobna historia spotkała legendarnego kolarza, Lance’a Armstronga. Po latach stosując nowe metody wykrywania - w próbkach przechowywanych w laboratorium stwierdzono u niego EPO, przyznał się też do stosowania dopingu testosteronem, kortyzonem czy transfuzjami krwi. W efekcie pozbawiono go wszystkich zwycięstw w Tour de France oraz „wyrzucono” ze świata sportu wyczynowego (np. triatlonu). Identycznie „wpadł” kolarz Tyler Hamilton – od razu po igrzyskach olimpijskich w Atenach (2004) miał problemy w związku z używaniem transfuzji krwi. Najprawdopodobniej lekarz (nielegalny, współpracownik dopingowy) przez przypadek przetoczył Hamiltonowi krew innego zawodnika. Po wybuchu gigantycznego skandalu w roku 2012 Tylerowi ostatecznie odebrano medal olimpijski. Z tego właśnie powodu medal brązowy otrzymał Australijczyk Michael Rogers (na igrzyskach w Atenach, w 2004 roku, zajął IV miejsce; tak więc pod dyskwalifikacji Hamiltona „wskoczył” na 3 lokatę i otrzymał brązowy medal). Pojawił się duży problem z pola etyki – Rogers wkrótce wpadł na stosowaniu dopingu (clenbuterol). Jak więc można było zabrać medal jednemu „rzezimieszkowi”, a dać drugiemu?  Taki sam los spotkał sportowców korzystających z usług laboratorium BALCO (opracowano tam m.in. niewykrywalny doping THG - tetrahydrogestrinone). Doping THG wykryto w laboratorium w Los Angeles. „Gdy sprawa wyszła na jaw, pięć olimpijskich medali (z 2000 r. w Sydney) straciła Marion Jones, zdyskwalifikowano również kilku innych znanych lekkoatletów (m.in. Dwaina Chambersa, Tima Montgomery'ego i kulomiota C.J. Huntera)” [2].