Czy bób jest zdrowy?

Latem panuje sezon na bób. Możemy go wówczas kupić prawie wszędzie. Jest to warzywo zaliczane do strączków, podobnie jak fasola czy groch. Najczęściej jedzony jest z masłem i solą. Czy warto po niego sięgać? Jakie korzyści niesie jego spożywanie? Komu może zaszkodzić?

Przeczytaj koniecznie:

Owoce i warzywa a zakwaszenie organizmu

Bób nazywany również fasolą fava to gatunek jednorocznej rośliny z rodziny bobowatych. Jego właściwa botaniczna nazwa to wyka bób. Bób jest jedną z pierwszych roślin strączkowych znanych człowiekowi. Stosowany był i jest w wielu kuchniach świata. Uprawiany jest już od ponad 5 tys. lat. Wspomina go nawet Biblia. W czasach biblijnych mąki z bobu dodawano do wypieku chleba. Bób był wartościowym pokarmem, umożliwiającym ludziom długie przetrwanie w obleganych twierdzach.

Bób uprawiany był w basenie Morza Śródziemnego prawdopodobnie już w okresie neolitu. Uważany był wówczas za „pokarm umarłych”.

Bób podobnie jak pozostałe rośliny strączkowe jest bogaty w białko. W 100 gramach bobu znajduje się go 7,1g. Jednocześnie bób jest stosunkowo niskokaloryczny. Na 100 gram bobu przypada około 70kcal. Bób jest bogaty również w błonnik. W 100 gramach znajdziemy go prawie 6g. Obecność błonnika w bobie sprawia, że jedzenie tego warzywa zapewnia uczucie sytości na długo, a także usprawnia pracę jelit.

Oprócz białka i błonnika, w bobie znajdziemy witaminy, m.in. witaminy C, A, kwas foliowy, B1, B6 oraz minerały takie jak wapń, potas, żelazo, magnez, cynk.  100 g świeżych ziaren bobu zawiera aż 423 mikrogramy kwasu foliowego, w związku z czym pokrywa 106% dziennego zapotrzebowania na kwas foliowy.

Bób można spożywać zarówno gotowany, jak i surowy. Szczególnie młody bób można jeść na surowo, bezpośrednio po wyjęciu ze strąków, ponieważ ich skórka nie jest jeszcze twarda. Trzeba pamiętać, że w skórce bobu znajduje się najwięcej witamin, ale oczywiście nie każdy ją lubi.

Indeks glikemiczny gotowanego bobu jest stosunkowo wysoki i wynosi  80 (IG surowego bobu = 40). Z tego względu często nie zaleca się go osobom chorującym na cukrzycę. Dużo większe znaczenie ma jednak ładunek glikemiczny. Bób jest niskokaloryczny i zawiera jedynie 14g węglowodanów w 100 gramach produktu.  Zjedzenie porcji bobu nie stanowi więc zagrożenia dla osób chorujących na cukrzycę.

Bobu powinny unikać osoby mające problemy z układem pokarmowym, ponieważ powoduje wzdęcia i nadmierną fermentację w jelitach. Wzdęcia i gazy są wywołane przez oligosacharydy. Pomocne może być jednak postępowanie podobne, jak w przypadku pozostałych roślin strączkowych. Przed ugotowaniem bobu należy zalać go ciepłą wodą i moczyć około godzinę. Następnie odlać wodę, przepłukać bób i dopiero ugotować. Bób należy gotować pod przykryciem, na dużym ogniu do czasu, aż zmięknie. Młode ziarna gotuje się zazwyczaj ok. 15 minut, starsze nieco dłużej (nawet 30 minut). Niektórzy młode ziarna bobku gotują maksymalnie 5 minut. Pod koniec gotowania dodać szczyptę soli.

Bób można gotować również na parze. Zachowuje wówczas więcej witamin i minerałów. Gotowanie na parze trwa nieco dłużej niż tradycyjne gotowanie bobu w wodzie.

Bób najczęściej spożywany jest z masłem. Niekiedy również z bułką tartą, podobnie jak tradycyjnie podawany kalafior.