Wśród 724 badanych białek naukowcy wytypowali 37, których wzór u stulatków był bardziej zbliżony do osób młodszych niż do osiemdziesięciolatków. To sugeruje, że u stulatków starzenie się nie tyle znika, co w pewnych obszarach przebiega wolniej albo łagodniej.
W publikacji zwrócono uwagę na zestaw białek powiązanych ze stresem oksydacyjnym. Autorzy interpretują to tak, że u stulatków sygnały wskazujące na stres oksydacyjny mogą być niższe, a przez to organizm nie musi utrzymywać tak wysokich poziomów części białek ochronnych jak typowa populacja geriatryczna.
To nie jest dowód na jeden magiczny mechanizm, ale ciekawa wskazówka, że chemiczne zużycie może być u nich w pewnych aspektach mniejsze.
W wynikach przewijają się też białka związane z macierzą zewnątrzkomórkową, czyli czymś w rodzaju „rusztowania”, które pomaga utrzymywać strukturę tkanek. U stulatków część markerów w tym obszarze miała młodszy profil. Pojawiają się również różnice w białkach związanych z zapaleniem i metabolizmem tłuszczów/cukrów, co pasuje do obserwacji, że długowieczność często idzie w parze z bardziej stabilnym, spokojnym metabolizmem i mniejszą przewlekłą aktywacją zapalną.
To badanie jest obserwacyjne: pokazuje skojarzenia we krwi, ale nie dowodzi, że dana zmiana białek powoduje długowieczność. Może być też tak, że to efekt uboczny stylu życia, genetyki, historii chorób, leków albo wielu czynników naraz.
To raczej mapa: gdzie szukać biologicznych różnic, które odróżniają wyjątkowe starzenie od typowego.
Najprostszy przekaz brzmi: stulatkowie nie są „nieśmiertelni biologicznie”, ale część ich układów wygląda tak, jakby starzała się wolniej. Jeśli nauka będzie umiała zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, może to pomóc w projektowaniu strategii, które wspierają sprawność w późniejszym wieku, nawet jeśli nie gwarantują setki.
Nie w sensie filmowym. Chodzi o to, że pewne wzorce białek we krwi są bardziej podobne do młodszych osób.
Badanie tego nie pokazuje. Ono opisuje różnice biologiczne, ale nie testuje interwencji.
Autorzy i materiały projektu podkreślają, że na długowieczność składa się wiele czynników, a geny to tylko część układanki.
Bo starzenie dotyczy wielu procesów naraz. Proteomika pozwala zobaczyć, które ścieżki biologiczne różnią się najbardziej i mogą być warte dalszych badań.
Źródła: https://scitechdaily.com/why-some-people-reach-100-new-study-reveals-key-biological-differences/
Treści prezentowane na naszej stronie mają charakter edukacyjny i informacyjny. Dokładamy wszelkich starań, aby były one merytorycznie poprawne. Pamiętaj jednak, że nie zastąpią one indywidualnej konsultacji ze specjalistą, która jest dostosowana do Twojej konkretnej sytuacji.
Reklama
Naukowcy z City of Hope opisali mechanizm, w którym dieta i konkretne bakterie jelitowe wspólnie uruchamiają...
Przez lata naukowcy próbowali stworzyć leki, które miały „wyciszać” geny pomagające nowotworom rosnąć....
Na redukcji wiele osób doświadcza nie tylko głodu, ale też rozdrażnienia, spadku nastroju i poczucia,...
