Syndrom pica, czyli łaknienie spaczone

Większość z nas, poproszona o wymienienie chorób psychicznych z grupy zaburzeń odżywiania, bez namysłu wypowie nazwy anoreksja oraz bulimia. Obok nich znajduje się mało znana, lecz równie niebezpieczna i wyniszczająca organizm dolegliwość: tzw. łaknienie spaczone, czyli syndrom pica.. Charakteryzuje się ona spożywaniem substancji, które z założenia są „niejadalne”, np.: piasku, szkła, ziemi, farby, tynku, papieru, mydła, surowych ziemniaków, kamieni, wymiocin, kurzu, czy też włosów.

Syndrom pica – krótka charakterystyka

Pierwotnie syndromem pica określano nietypowe nawyki i zachcianki żywieniowe kobiet w ciąży. Słowo „pica” to łacińska nazwa sroki, czyli ptaka, który uważany jest za mało wybrednego, wszystkożernego.

Łaknienie spaczone najczęściej występuje u niemowląt i małych dzieci. Osoby dorosłe są rzadko dotknięte tym problemem, a jeśli już, to zdecydowanie częściej zdiagnozowany jest on u kobiet niż mężczyzn.

Przyczyny i objawy

Niezmiernie trudne jest określenie konkretnej przyczyny/przyczyn tego zaburzenia. Naukowcy wymieniają kilka czynników mogących mieć wpływa na występowanie tej choroby, m.in.: choroby o podłożu psychicznym, niedożywienie, diety, znaczne niedobory substancji odżywczych, czynniki kulturowe, zaburzenia rozwojowe, a także ciąża. W przypadku dzieci takie zachowanie może być wynikiem bardzo niskich bodźców rozwojowych i nudy, oraz reakcją na stres.

Podstawowym objawem łaknienia spaczonego jest konsumowanie rzeczy, które nie są  przeznaczone do jedzenia. Niektóre z osób dotkniętych tym zaburzeniem ukrywają się i próbują utrzymać je w tajemnicy, inne zaś demonstracyjnie się z nim obnoszą lub też traktują to bardzo naturalnie, jak normalne pożywienie.

Na podstawie bardzo szczegółowo przeprowadzonego wywiadu lekarskiego – dokładna analiza diety, wyniki badań, test stanu fizycznego i psychicznego  - zostaje dokonana diagnoza syndromu pica. Może jej dokonać lekarz ogólny, psychiatra, pediatra, psycholog czy też psychoterapeuta.

Nie ma jednej strategii leczenia, dostosowane jest ono indywidualnie do problemu (przyczyn i objawów zaburzeń) konkretnej osoby.

Dbaj o zdrowie, rozwój i dietę!

Z racji tego, że jest to schorzenie niezmiernie rzadkie, a jego podłoże może stanowić szereg bardzo różnych czynników, nie ma możliwości podejmowania działań prewencyjnych. Ważne jest wpajanie prawidłowych nawyków żywieniowych dzieciom, zapewnienie im odpowiednich bodźców rozwojowych, a jeżeli występuje u nich niepełnosprawność intelektualna, to konieczna jest dbałość o rozwój i kształcenie specjalne.

Osoby dorosłe powinny troszczyć się o swoje zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne, a w przypadku podejrzenia lub też zdiagnozowania problemów, korzystać z fachowej pomocy specjalisty. Niezmiernie istotną rolę odgrywa bogata w składniki odżywcze, zbilansowana dieta, a niedobory składników należy niwelować suplementami – oczywiście po uprzednim skonsultowaniu się z lekarzem.