Zaburzenia odżywiania – na pewno są tylko wynikiem obsesji “chudości”?

Nie ma jednej przyczyny, która tłumaczyłaby, dlaczego jedna osoba zostaje dotknięta zaburzeniami odżywiania, a inna nie. Problemy te nie są wrodzone. Dopadają stopniowo lub gwałtownie, czasami nawet można się nimi „zarazić”. Ludzie dotknięci zaburzeniami odżywiania starają się w jak największym stopniu kontrolować swoją wagę oraz nieustannie walczą o perfekcyjną sylwetkę. Takie zachowanie daje im chwilowe poczucie wartości (które na ogół jest bardzo niskie), jest próbą uporania się z kompleksami… Niestety tylko próbą, gdyż nawet, gdy kilogramy spadają, problemy emocjonalne pozostają, a niejednokrotnie nabierają na sile.. W szczupłym, ba!, chudym wręcz ciele nadal zostaje zakompleksiony grubas…

Przeczytaj koniecznie:

Ortoreksja – czyli obsesja na punkcie zdrowego jedzenia

Brak kontroli i umiejętności zapanowania nad emocjami może skutkować wprowadzeniem sztywnych, restrykcyjnych zasad w diecie. Tu, w przeciwieństwie do życia, o wiele łatwiej wprowadzić ład i porządek. Obsesyjne liczenie kalorii, głodówki, testowanie wytrzymałości własnego organizmu prowadzące niejednokrotnie do skrajnego wycieńczenia organizmu -  to tylko niektóre działań mogących świadczyć o wystąpieniu zaburzeń na tle odżywiania. Istotnymi symptomami wskazującymi na problem mogą być także poczucie wstydu i winy, obsesyjne rozmyślanie nad wyglądem lub też nieustanne porównywanie się do modelek, aktorek o figurach „wieszaków”.

Czynników mogących nasilać lub powodować wystąpienia zaburzeń odżywiania jest wiele; niejednokrotnie nakładają się one na siebie.

Gdzie szukać przyczyny?
 

  • Zachowanie rodziców, rodzeństwa

Wiadomym jest fakt, że dziecko traktuje rodziców jako wzorzec postępowania. W przypadku, gdy matka nieustannie sama narzeka na wygląd, na problemy z  wagą o nie akceptuje własnego ciała, to oczywistym jest, że takie podejście “przekazuje” dorastającej córce.. Uszczypliwe komentarze dotyczące wyglądu/wagi ze strony ojca lub też rodzeństwa (nawet te wynikające z rzekomej troski) również mogą się przyczynić do powstania problemów na tle postrzegania własnego ciała..
 

  • Osobowość, geny

Pewne cechy charakteru zdają się predysponować człowieka do pewnych problemów. Brak zaufania do ludzi, obawa przed ich opinią, egocentryzm wynikający z niskiej samooceny, perfekcjonizm - te cechy są powszechnie obecne u osób dotkniętych zaburzeniami odżywiania.
 

  • .Problemy w dzieciństwie/okresie dojrzewania (często „zajadane”)

Wszelkiego rodzaju problemy (rozwód, przemoc w rodzinie), z którymi człowiek nie jest sobie w stanie poradzić, które go emocjonalnie „zjadają” mogą doprowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości, kompleksów oraz stanowić przyczynę zaburzeń związanych na tle jedzenia (m.in.: zajadanie stresów)
 

  • Posiadanie bliskiego znajomego z zaburzeniami jedzenia

Branie przykładu z osoby, która nadmiernie skupia swoją uwagę na dbaniu o perfekcyjną sylwetkę i niską wagę, wspólne kontrolowanie diety, wspieranie się w niejedzeniu oraz wzajemne motywowanie może sprawić, że sytuacja wymknie się spod kontroli.
 

  • Wczesne dojrzewanie płciowe dziewcząt

Trudności wynikające z zaakceptowania zmian zachodzących w dojrzewającym organizmie, brak akceptacji i wewnętrzny bunt przeciwko ciału, a także bezlitosne docinki ze strony grupy rówieśniczej mogą przyczynić się do wystąpienia zaburzeń odżywiania.
 

  • Otyłość w dzieciństwie

  • Media, kultura

Niemożliwe do osiągnięcia ideały, porównywanie się do nich i wszelkiego rodzaju działania, by się do nich upodobnić fizycznie.

Jak pokazuje powyższa lista czynników i sytuacji mogących doprowadzić do zaburzeń odżywiania jest naprawdę wiele. Najczęściej są one wynikiem niezwykle wrażliwej osobowości oraz czynników sytuacyjnych, które „odbierają” komfort, wzbudzają zaś poczucie winy i wstyd. Dochodzi do tak silnej potrzeby odreagowania, dowartościowania się, zwrócenia na siebie uwagi, że gdy nie ma możliwości zapanowania nad trudną sytuacją, to cała energia przekładana jest w obsesyjne próby kontrolowania własnego ciała.