Stworzymy dla Ciebie

Indywidualny plan Dietetyczny

Sprawdź ofertę

Poznaj nasz nowy

Kalkulator kalorii

Wypróbuj go
Forum

Stworzymy dla Ciebie

Indywidualny plan Dietetyczny

Sprawdź ofertę

Poznaj nasz nowy

Kalkulator kalorii

Wypróbuj go
Artykuły
Sklep

Stworzymy dla Ciebie

Indywidualny plan Dietetyczny

Sprawdź ofertę

Poznaj nasz nowy

Kalkulator kalorii

Wypróbuj go
Kuchnia
Nandrolone: kinetyka, przyrosty – czyli „deka” w praktyce

Nandrolone: kinetyka, przyrosty – czyli „deka” w praktyce

Maciej Sulikowski

Nandrolone (19-nortestosteron) jest jedną z najstarszych substancji używanych w dopingu, przez sportowców wielu dyscyplin – od MMA, skończywszy na podnoszeniu ciężarów i kulturystyce. Popularność zawdzięcza niewielkim skutkom ubocznym, co pozwala na jego stosowanie nawet u kobiet. Jest to modyfikacja testosteronu (brak atomu węgla na 19 pozycji, stąd nazwa 19-nortestosteron).

Podpowiedź trenera:

Jeśli nie masz wystarczającej wiedzy - chętnie ułożymy profesjonalny plan za Ciebie. Dołącz do grona 90 000 zadowolonych klientów :)

  • Darmowe konsultacje z doświadczonym dietetykiem i trenerem
  • Ponad 6000 posiłków i 600 ćwiczeń, które możesz dowolnie wymieniać
Sprawdź ofertę

W swoim czasie na stosowaniu „deki” wpadł znakomity wojownik Paweł Nastula. Zresztą, stosował nie tylko nandrolone ale także pseudoefedrynę, efedrynę oraz phenylpropanoalminę. Przyjęto wysłużoną linię obrony i tradycyjnie winę zrzucono na „skażone sterydami i prohormonami suplementy diety i odżywki z USA” (w tym przypadku ULTIMATE NUTRITION) [1] Jest to bardzo często używana argumentacja. Zresztą afera została rozdmuchana, gdyż w PRIDE FC nikt nie zwracał uwagi na stosowanie dopingu przez zawodników. W UFC wpadkę z nandrolonem zaliczył Sean Sherk.  W ten sam sposób bronił się mistrz olimpijski z Barcelony, Dieter Baumann, u którego w listopadzie 1999 roku stwierdzono metabolity nandrolonu. Po badaniach poinformowano, że możliwym źródłem zabronionego steroidu była pasta do zębów. Zidentyfikowano w niej m.in. norandrostendion [2] „Warto przytoczyć tu dane związane z wykrywaniem w Polsce dopingu nandrolonem. Za sprawą tej substancji laboratoria antydopingowe zajęły się problemem zanieczyszczenia odżywek substancjami dopingującymi, gdy okazało się, że na przełomie XX i XXI w wielu krajach odnotowano znaczny wzrost przypadków wykrycia metabolitów nandrolonu (19-norandrosteronu i 19-noretiocholanolonu) w próbkach moczu sportowców (25-27). W Polsce, w pierwszych latach XXI wieku, odsetek próbek, w których stężenie głównego metabolitu nandrolonu (19-norandrosteronu) przekraczało dopuszczalny w sporcie poziom był najwyższy w historii badań antydopingowych w naszym kraju. Badania te są regularnie prowadzone od 1987 roku. Ten nagły wzrost pozytywnych wyników był wiązany, podobnie jak w wielu innych krajach, m.in. z zanieczyszczeniami odżywek” [3]

19-nortestosteron pojawił się na rynku w USA już w roku 1962 (pierwszy raz opisany w roku 1960) [4]. Dla porównania pierwsze odmiany testosteronu zaczęto używać w sporcie dopiero na początku lat 50 XX wieku (radzieccy ciężarowcy). Metanabol pojawił się dopiero w połowie lat 50. Deca durabolin – nie jest nazwą substancji, ale handlową nazwą produktu firmy Organon, Grecja. Jest to w istocie długi ester nandrolonu.

Nandrolone występuje w postaci estrów:

  • średnich nandrolone phenylpropionate (NPP),

  • długich (decanoate, laureat, cypionate);

  • rzadko spotykane były także wersje o kinetyce dłużej niż decanoate np. nandrolone hexyloxyphenylpropionate,

Pod koniec lat 80 XX wieku nandrolone był drugim najczęściej nadużywanym sterydem anaboliczno-androgennym, przez wyczynowych kulturystów [5]. W zestawieniu bezsprzecznie króluje Dianabol (metandienone, metanabol).

Farmakokinetyka nandrolonu: średniego (NPP) i długiego (decanoate).

Nandrolone występuje w wielu wersjach, różniących się kinetyką.  Nandrolone decanoate – jest to ester nandrolonu o okresie pół-trwania aż 15 dni. Ale uwaga, wbrew obiegowym opiniom wcale nie znaczy to, że substancja jest bardzo powoli uwalniana. Maksymalny i gwałtowny skok poziomu nandrolonu pojawia się już w 24-48 h po iniekcji domięśniowej długiego estru (nandrolone decanoate). Następnie poziom stopniowo opada, aż do 14-16 dnia.  Nie można przyjmować liniowych wzorów, gdyż z reguły kinetyka np. nandrolonu w pierwszym tygodniu po iniekcji różni się od późniejszego okresu (początkowa, większa szybkość wchłaniania i eliminacji). Dodatkowo stwierdzono, iż ma znaczenie stężenie oraz miejsce iniekcji danego środka.

W badaniach z 1997 [6] roku wykazano, iż różne estry nandrolonu zachowują się inaczej w zależności od stężenie substancji w oleju oraz miejsca iniekcji.

Zbadano:

  • średni ester nandrolonu, 4 mL, 100 mg (NPP, nandrolone phenylpropionate); iniekcja w bark,

  • długi ester nandrolonu 4 mL, 100 mg (nandrolone decanoate); iniekcja w pośladek,

  • długi ester nandrolonu 1 mL, 100 mg (nandrolone decanoate); iniekcja w pośladek,

  • długi ester nandrolonu 1 mL, 100 mg (nandrolone decanoate); iniekcja w bark,

Przykładowo – średni ester nandrolonu (nandrolone phenylpropionate) spowodował zwyżkę w plazmie krwi po jednym dniu po iniekcji (stężenie 100 mg w 4 ml). Maksymalny poziom substancji w osoczu krwi to 30.8 +/- 5.8 nM. Pomiędzy 4, a 5 dniem ilość substancji w plazmie zaczęła gwałtownie spadać, a około 10 dnia osiągnęła poziom wyjściowy. Jest to zgodne z powszechnie przyjętym okresem półtrwania dla  phenylpropionatu czyli 4.5 dnia. To znaczy, że po 4-5 dniach stężenie leku w osoczu maleje o połowę. Szczytowy poziom substancji utrzymuje się tylko przez około 48 godzin.



W artykule mówimy o: Uroda Men's boost

1 / 2 Następna strona