Niedobór magnezu sprzyja insulinooporności

Biologiczna rola magnezu jest na tyle szeroka, że trudną ją przecenić. Pierwiastek ten bierze udział w ponad połowie wszystkich procesów biochemicznych zachodzących w naszym organizmie, a już lekkie jego niedobory mogą odbijać się niekorzystnie na naszym zdrowiu i samopoczuciu. Zazwyczaj jednak mówi i pisze się nim podkreślając jego wpływ na funkcjonowanie układu nerwowego i na zdolność do radzenia sobie ze stresem. Badania naukowe wskazują jednak, że magnez bierze udział w metabolizmie węglowodanów, a jego deficyt doprowadza do zaburzeń skutkujących zaburzeniem gospodarki insulinowej. Co to w praktyce oznacza?

Przeczytaj koniecznie:

Wysokie dawki cynku hamują wchłanianie magnezu

Biologiczna rola magnezu

Magnez jest niezbędnym składnikiem naszej diety. Pierwiastek ten uczestniczy w około trzystu reakcjach biochemicznych zachodzących w ludzkim organizmie, biorąc udział m.in. w przewodzeniu impulsów nerwowych, w wytwarzaniu energii i w procesach termoregulacyjnych. Wpływając na funkcję śródbłonka naczyniowego pomaga kontrolować ciśnienie tętnicze krwi, a dodatkowo także oddziałuje na pracę serca i mięśni szkieletowych. Oprócz wspomnianych właściwości magnez także wpływa na wrażliwość insulinową, a jego niedobory mogą doprowadzać do zaburzeń w tym zakresie, co sprzyja rozwojowi nadwagi, otyłości i cukrzycy.

Czym jest wrażliwość insulinowa?

Wrażliwość insulinowa to parametr który mówi nam o zdolności komórek do odczytywania sygnałów nadawanych przez insulinę - hormon regulujący glikemię. Insulina obniża poziom glukozy we krwi, transportując ją do tkanek obwodowych i wątroby. Wrażliwość insulinowa uzależniona jest od bardzo wielu czynników, m.in. od poziomu tkanki tłuszczowej, aktywności fizycznej, czasu trwania snu, natężenia stresu, a także – od diety. W sytuacji gdy jest obniżona – pojawiają się problemy z prawidłową parcelacją energii. Przy zaburzeniach wrażliwości insulinowej łatwiej o przyrost tkanki tłuszczowej i trudniej – o rozbudowę tkanki mięśniowej.

Badania naukowe

Badania naukowe przeprowadzone przez zespół naukowców z University of Virginia [Huerta i WSP.], wykazały, że deficyt magnezu doprowadza do obniżenia wrażliwości insulinowej, co skutkuje zaburzoną tolerancją węglowodanów. W studium wzięły udział otyłe dzieci. Co ciekawe zanotowano także, iż nadmierna masa ciała skorelowana była z niedoborami magnezu. W innym badaniu, wykonanym przez ekspertów z Kansai Medical University [Takaya i WSP.] zaobserwowano, iż opisana powyżej zależność jest dwukierunkowa. Oznacza to, iż wewnątrzkomórkowy brak magnezu wywołuje insulinooporność, a zaburzenie gospodarki insulinowej skutkuje spadkiem wewnątrzkomórkowego poziomu tego pierwiastka. Zależność ma więc charakter „błędnego koła”.

Eksperyment przeprowadzony przez specjalistów z Mexican Social Security Institute, [Rodríguez-Morán; Guerrero-Romero], wykazał jednak, iż suplementacja tym pierwiastkiem doprowadza do poprawy wrażliwości insulinowej (efekt takowy został zaobserwowany u osób ze zdiagnozowaną cukrzycą typu 2). Badań, których wyniki skłaniają do podobnych wniosków jest więcej.

Zapotrzebowanie na magnez i jego źródła

Dzienne rekomendowane spożycie magnezu dla  osób dorosłych mieści się w przedziale od 310 do 420mg na dobę. Osoby otyłe jednak mogą mieć większe zapotrzebowanie na ten pierwiastek, przekraczające nawet 500mg na dobę. Żeby zaspokoić wymagania ustrojowe należy zadbać o odpowiedni dobór pokarmów. Źródłem magnezu są m.in.:

  • produkty zbożowe (zwłaszcza kasza gryczana),
  • orzechy, migdały i nasiona, (zwłaszcza migdały),
  • gorzka czekolada i kakao,
  • warzywa zielone,
  • wody mineralne.

Pomysłem wartym rozważenia jest także suplementacja. W przypadku nadmiernej masy ciała warto przyjąć około 200 – 300mg tego pierwiastka w postaci suplementu.

Wnioski

Biorąc pod uwagę fakt, iż większość osób borykających się z wyraźnym nadmiarem tkanki tłuszczowej ma jednocześnie problem z wrażliwością insulinową i – niedoborami magnezu, warto zadbać w takich wypadkach o zapewnienie odpowiedniej podaży tego pierwiastka. Dzięki temu możliwe jest poprawienie ważnego parametru metabolicznego, który wpływa na efektywność podejmowanych zabiegów odchudzających i oddziałuje na ryzyko rozwoju wielu groźnych chorób takich chociażby jak cukrzyca.

 

Źródła: Diabetes Care. 2005 May;28(5):1175-81. · Magnes Res. 2004 Jun;17(2):126-36. · Diabetes Care. 2003 Apr;26(4):1147-52.