W jaki sposób otyłość przyczynia się do insulinooporności wątrobowej

Nie ulega wątpliwości, że otyłość jest przypadłością przyczyniającą się do wyraźnego wzrostu rozwoju innych chorób i zaburzeń. Co istotne, niektóre problemy metaboliczne zaczynają się pojawiać bardzo szybko i mają charakter postępujący. Jedną z konsekwencji otyłości jest rozwój insulinooporności, czyli zaburzenia homeostazy glukozy, które może prowadzić do rozwoju cukrzycy i które zarazem nasila problem otyłości.

Przeczytaj koniecznie:

Bazylia wpływa na wydzielanie ważnego hormonu - insuliny

 

Adiponektyna

O ile wzrost poziomu interleukiny-6 czy rezystyny może nieść za sobą negatywne konsekwencje, o tyle zwiększenie uwalniania adiponektyny z punktu widzenia wrażliwości insulinowej wydaje się być zdecydowanie korzystne. Adipokina ta nasila oksydację kwasów tłuszczowych i poprawia wychwyt glukozy przez komórki mięśniowe (dzieje się to poprzez pobudzenie fosforylacji i zwiększenie aktywność szlaku kinazy zależnej od AMP i dalszej fosforylacji karboksylazy acetylo-koenzymu A).  Tutaj warto nadmienić, że adiponektyna jest termogenikiem, czyli – zwiększa produkcję ciepła (wpływa bowiem na aktywność białek rozprzęgających proces fosforylacji oksydacyjnej w mięśniach szkieletowych). To bardzo ważne, bo w ten sposób właśnie nasila zużywanie substratów energetycznych. W obrębie wątroby adiponektyna zmniejsza transport WKT do hepatocytów i hamuje glukoneogenezę w efekcie poprawiając wrażliwość insulinową. Problem polega na tym, że adiponektyna produkowana jest głownie w tkance tłuszczowej podskórnej, a nie trzewnej.

Inne adipokiny

Oprócz wspomnianych adipokin, komórki tłuszczowe wydzielają również szereg innych związków tego typu, za przykład jednego z najbardziej spektakularnych posłużyć może leptyna, której poświeciłem już wcześniej kilka artykułów i do której wielokrotnie jeszcze będę wracać. Ciekawą adipokiną jest też wisfatyna, podobnie jak omentyna. Badania nad wpływem tychże adipokin na zdrowie metaboliczne ciągle trwają. Podsumowując przedstawione dane należy podkreślić, że nadmiar tkanki tłuszczowej, a zwłaszcza tej zlokalizowanej wewnątrz jamy brzusznej, jest czynnikiem ryzyka rozwoju insulinooporności. Związane jest to z tym, że komórki tłuszczowe uwalniają do krążenia wiele biologicznie aktywnych związków, z których znaczna część przyczynia się do zaburzenia działania insuliny.

Praktyczne wnioski

Otyłość bez wątpienia przyczynia się do obniżenia wrażliwości insulinowej komórek, a w szczególności dotyczyć to może komórek wątrobowych (ale mięśniowych i tłuszczowych również). Podejmując działania ukierunkowane na zmniejszenie nadmiernej masy ciała warto mieć na uwadze, że wprowadzenie rozwiązań poprawiających w sposób istotny wrażliwość insulinową i wspierających pracę wątroby może mieć duże uzasadnienie. Więcej informacji o tym jakie działania podjąć by powyższy efekt uzyskać pojawi się już niebawem, w kolejnych artykułach.