Zespól metaboliczny dotyka także małe dzieci!

Zespół metaboliczny to poważna choroba, która do niedawna dotykała jedynie osób dorosłych, borykających się od dłuższego czasu z nadmierną masą ciała. Niestety w ostatnim czasie lawinowo zaczęła wzrastać częstotliwość występowania tej przypadłości u młodzieży i dzieci! Sytuacja jest alarmująca i wymaga podjęcia odpowiednich działań. Problem polega na tym, że w tej chwili najwięcej zależy od rodziców, którzy niestety nie podejmują odpowiednio ukierunkowanych działań, w efekcie nierzadko przyczyniając się do wystąpienia i pogłębienia problemu.

Przeczytaj koniecznie:

Plastikowe opakowania sprzyjają otyłości

Czym jest zespól metaboliczny?

Zespół metaboliczny, zwany także zespołem X lub zespołem Raevena to stan, w którym stwierdzić można współistnienie kilku czynników ryzyka rozwoju chorób układu krążenia o podłożu miażdżycowym oraz cukrzycy typu 2. Przypadłość ta związana jest z upośledzeniem wrażliwości insulinowej czemu towarzyszą wszystkie lub niektóre z wymienionych czynników:

  • zaburzenia tolerancji glukozy,
  • hiperglikemia,
  • hiperinsulinemia kompensacyjna,
  • hipertrójglicerydemie,
  • obniżenie stężenia lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) czyli tzw. dobrego cholesterolu, nadciśnieniem,
  • wzrost aktywności czynników zapalnych,
  • wzrost aktywności czynników prozakrzepowych.

Innymi słowy można powiedzieć, że w przypadku zespołu metabolicznego gospodarka energetyczna organizmu funkcjonuje wysoce nieprawidłowo, nadmiar glukozy i insuliny uszkadza tkanki i narządy, a nadmiar lipidów odkłada się w naczyniach krwionośnych, doprowadzając do zwężenia ich światła i zwiększając ryzyko zatorów. W efekcie rozwijają się choroby takie jak miażdżyca i cukrzyca, rośnie ryzyko nagłej śmierci spowodowanej przez udar lub zawał.

Diagnostyka

Organizacje zajmujące się zdrowiem publicznym takie jak m.in.: Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna (IDF), Europejska Grupa Badań Insulinooporności (EGIR), stworzyły niezależnie odpowiednie kryteria pozwalające wykryć zespół metaboliczny. Chociaż kryteria te nie są w pełni ze sobą tożsame, to w dużej mierze się pokrywają. Za główne wskaźniki uznaje się: czynniki takie jak:

  • otyłość,
  • insulinooporność,
  • dyslipidemię,
  • nadciśnienie tętnicze.

I tak oto wg ekspertów EGIR niezbędnym warunkiem pozwalającym stwierdzić istnienie zespołu metabolicznego jest insulinooporność, której towarzyszy hiperinsulinemia (stężenie insuliny w osoczu krwi > 75 percentyla) oraz współistnienie co najmniej dwóch z czynników takich jak:

  • otyłość centralna (obwód talii ≥94 cm mężczyźni; ≥80 cm kobiety)
  • dyslipidemia (trójglicerydy ≥150 mg/dl i/lub HDL <39 mg/Dl),
  • nadciśnienie tętnicze (≥140/90 mmHg),
  • hiperglikemia (glukoza na czczo ≥110 mg/Dl lub IGT).

Panel ekspercki WHO zaproponował podobne, z tym że za warunek niezbędny uznaje się istnienie cukrzycy lub upośledzonej tolerancji glukozy, lub nieprawidłowej glikemii na czczo, lub stwierdzonej insulinooporności przy jednoczesnym stwierdzeniu przynajmniej dwóch z czynników takich jak:

  • otyłość centralna,
  • dyslipidemia,
  • nadciśnienie,
  • mikroalbuminuria (wydalanie z moczem niewielkich ilości białka w ilości 30–300 mg/d lub 20–200 mg/l albumin).

Tak więc czynnikiem kluczowym dla diagnostyki w przypadku zespołu metabolicznego okazują się być zaburzenia gospodarki insulinowo-glukozowej, której skądinąd w praktyce towarzyszą najczęściej i tak: zbyt wysoki poziom tkanki tłuszczowej i zaburzenia gospodarki lipidowej.