Trening siłowy, dieta ketogenna i rekompozycja sylwetki

O tym, że wysokotłuszczowa i skrajnie niskowęglowodanowa dieta ketogenna może być stosowana jako skuteczne narzędzie w redukcji tkanki tłuszczowej wiadomo już od dawna. Wątpliwości budził od lat jednak fakt, czy ten sposób odżywiania nadaje się również dla osób aktywnych fizycznie i sportowców, zwłaszcza tych preferujących treningi o wysokiej i bardzo wysokiej intensywności jak trening siłowy. Tutaj zdania są podzielone, przy czym nie brakuje głosów mówiących, iż taka opcja jest zdecydowanie niekorzystna. Z drugiej strony pojawiają się też opinie odmienne, które wskazują, na szereg korzyści wynikających z wykonywania treningów w stanie ketozy. Jak jest naprawdę?

Przeczytaj koniecznie:

Spadek mocy na diecie low-carb

Czym jest dieta ketogenna?

Dietę ketogenną (zwaną low-carbohydrate ketogenic diet, w skrócie LCKD) można zdefiniować jako sposób odżywiania, który prowadzi do zwiększonej produkcji ciał ketonowych w ustroju, czyli do tzw. ketozy żywieniowej. Ciała ketonowe, do których zaliczyć można:

  • acetooctan,
  • aceton,
  • kwas-hydroksymasłowy.

Syntetyzowane są w wątrobie w procesie zwanym ketogenezą, w dość szczególnych warunkach towarzyszących okolicznościom takim jak głód, intensywny wysiłek fizyczny czy bardzo uboga w węglowodany dieta wysokotłuszczowa. Związane jest to z tym, że przy bardzo niskiej dostępności glukozy (z pokarmu i z glikogenu), organizm zaczyna intensywnie zużywać tłuszcze zapasowe wykorzystując je jako źródło energii. W procesie zwanym beta-oksydacją zaktywowane wcześniej kwasy tłuszczowe przekształcane są w acetylo-CoA, który w obecności związku zwanego szczawiooctanem swobodnie włączany jest w cykl Krebsa, w którym powstaje energia. Niestety, deficyt cukrowców sprawia, że w komórkach wątrobowych priorytetem staje się zapewnienie odpowiedniej dostępności szczawiooctanu dla procesu zwanego glukoneogenezą, umożliwiającego syntezę glukozy ze źródeł niecukrowych (takich jak glicerol, pirogronian, mleczan i aminokwasy glukogenne). W efekcie powstały w procesie beta-oksydacji acetylo-CoA nie może zostać „wciągnięty” do cyklu Krebsa, a wiec w zamian przekierowany zostaje do produkcji ciał ketonowych, które nie są jednak zużywane przez wątrobę, a swobodnie dyfundują z mitochondriów hepatocytów do tkanek obwodowych, gdzie zużywane są jako źródło energii, kompensując tym samym w znacznej mierze deficyt glukozy.

Wysiłek a substraty energetyczne

W obiegowym przekonaniu węglowodany stanowią podstawowe i niezbędne źródło energii dla obciążonych wysiłkiem mięśni, a oficjalne zalecenia żywieniowe głoszą, iż to właśnie ten składnik pokarmowy powinien stanowić podstawę kaloryczności codziennego jadłospisu. Stąd też pomysł, by ograniczać spożycie węglowodanów, zwłaszcza w przypadku osób aktywnych fizycznie, wydaje się być co najmniej kontrowersyjny. W praktyce jednak diety niskowęglowodanowe z powodzeniem stosowane są przez niektórych sportowców, a wybrani ich entuzjaści uważają, że trenuje im się lepiej niż na dietach z przewagą węglowodanów.