Dyscypliny sportowe najbardziej nasycone dopingiem.

Temat farmakologicznego wspomagania wysiłku fizycznego nadal pozostaje tabu. Badania naukowe przynoszą wiele obserwacji dotyczących stosowania sterydów anaboliczno-androgennych wśród sportowców. Biorą zawodnicy K1, MMA, bokserzy, kolarze, ciężarowcy, pływacy, biegacze, trójboiści, strongmani i wielu innych. Ba, „złota era dopingu wydolnościowego” przy wykorzystaniu 3 generacji EPO – spowodowała, że na wielu trasach np. Tour de France - pozostały niepobite do dzisiaj rekordy.

Przeczytaj koniecznie:

Czyżby udało się odkryć naturalny środek dopingowy?

W jednym z badań uwzględniono okres lat 2000-2009, studium dotyczyło sportowców z Puerto Rico. Uwzględniono 550 zawodników różnych dyscyplin. Z osób stosujących doping w 62% byli to mężczyźni, w 38% kobiety. Średnio 5,4% osób stosowało doping (czytaj: dało się stwierdzić w moczu obecność niedozwolonych środków; bo równie zaawansowane są sposoby unikania kontroli).

Najwięcej przypadków dopingu u sportowców z Puerto Rico ujawniono w:

·        podnoszeniu ciężarów (70%),

·        lekkoatletyce (13,5%),

·        koszykówce (13,5%),

·        zapasach (3%)

Nie stwierdzono użycia dopingu u pływaków, w baseball’u czy szermierce.

Najczęściej stosowano:

  • Winstrol (stanazolol) 50% przypadków,

  • Methenolone (primobolan) – 13,3%,

  • Testosteron (różne formy) 10%,

  • Methenolone (primobolan) + winstrol – 6,7%,

  • Nandrolone (Deca durabolin) – 6,7%,

  • Mieszanka (co najmniej 3 SAA lub SAA + diuretyki) – 6,7%,

  • Methandienone (metanabol) – 3,3%,

  • Winstrol + boldenone – 3,3%,

Mieszanki uwzględniały: stanazolol, boldenone i metanabol lub testosteron, metanabol i furosemid (lek moczopędny; używany także do maskowania użycia dopingu).

Z historycznego punktu widzenia Methandrostenolone (znany jako Averbol, Dianabol, Danabol) – w Polsce jako metanabol – wszedł do użycia w roku 1958.  Szybko stał się ulubionym sterydem stosowanym np. przez kulturystów (patrz: Schwarzenegger, Munzer). W1965 roku w NRD opracowano zmienioną wersję metanabolu – oral-turinabol. Obie te substancje pozostają w użyciu do dnia dzisiejszego. Już w 1966 roku sportowcom z NRD podawano oral-turinabol. M.in. stwierdzono poprawę wyniku w pchnięciu kulą u pewnej zawodniczki aż o 2 metry, po spożywaniu 2 tabletek po 5 mg – Oral-turinabolu w ciągu 11 tygodni. Wcześniej, w ciągu 14 lat treningu osiągnęła ona odległość prawie 18 m, później w ciągu kilku tygodni podawania farmakologii poprawiła wynik do 20,1 m! Nawet po odstawieniu sterydu – siła bazowa zawodniczki na tyle wzrosła, że jej wyniki poprawiły się średnio o metr.

Aby choć trochę utajnić fakt podawania niedozwolonych substancji zaczęto mówić o Unterstützende Mittel – czyli „środkach wspomagających”.

Osiągnięto następującą poprawę wyników:
 

  • Pchnięcie kulą (mężczyźni) 2,5 do 4 m,

  • Pchnięcie kulą (kobiety) 4,5 do 5 m,

  • Rzut dyskiem (mężczyźni) – 10-12 m,

  • Rzut dyskiem (kobiety) – 11-20 m,

  • Rzut młotem 6-10 m,

  • Rzut oszczepem (kobiety) 8-15 m,

Czy była to znacząca poprawa? Przykładowo od końca lat 80 do 1996 roku notuje się systematyczny spadek wyników w pchnięciu kulą, rzucie młotem czy dyskiem. W 1996 roku żadna kobieta nie pchnęła kuli dalej niż na odległość większą niż 21 m, tylko dwie uzyskały 20 m, a średnia 10 najlepszych wynosiła 19,89 m. W 1988 roku najlepsze wyniki plasowały się pomiędzy 22,5, a 23 metry!

W 1996 roku nawet mistrzyni olimpijska w rzucie dyskiem osiągnęła mniej niż 70 m, a rekord ustanowiony w NRD w grupie juniorów wynosił 74,4 m (1988 rok). A najlepszy rzut oszczepem z 1996 roku był słabszy o ponad 10,5 m od rekordu z 1988 roku ustanowionego przez 18 latkę.

Złoty medal Igrzysk Olimpijskich z 1996 roku w Atlancie w pchnięciu kulą ustanowiony przez Astrid Kumbernuss (20,56 m) dawałby ledwie szóste miejsce na Igrzyskach w Moskwie (1980 r.). Tam najlepszy wynik wynosił 22,56 m.

Najczęściej wykorzystywane w NRD substancje:

  • Oral-Turinabol (tabletki),

  • Dianabol (metanabol),

  • Testosteron propionat (krótkie estry),

  • Testosterone enanthate (długie estry),

  • Deca durabolin (Nandrolone phenylpropionate czyli 17β hydroxy-19-norandrost-4-en-3-one),

  • Nandrolone decanoate, Deca-Durabolin,

  • Androstendione,

  • hCG,

  • clomid (klomifen; cytrynian klomifenu),

  • oksytocyna,

  • metaamfetamina (pervitin),

  • amfetamina,

  • piracetam,

  • HGH (hormon wzrostu),

  • Mestanolone (metylowane DHT); znane jako STS 646,

  • Steroid substance XII – czyli 11-β-Hydroxy-OT

  • Substancja 482 czyli 4-Chlor-17α-methyl-17β-hydroxy-5α-androst-4-en-3-one,

W podnoszeniu ciężarów w NRD kurację sterydową rozpoczynano w wieku 16-17 lat, choć zdarzały się przypadki podawania farmakologii młodszym dzieciom/nastolatkom.W pływaniu „wspomaganie” stosowano już u 14-latek, terapii poddawano również 14-15 latki – wioślarki.