Chondromalacja rzepki, a trening

Artykuł ma wydźwięk czysto teoretyczny, ponieważ urazów, etiologii i chorób kolan istnieją dziesiątki rodzajów. Jakby tego było mało, wiele schorzeń stawów nie musi manifestować swojej obecności bólem (przynajmniej do pewnego etapu degeneracji). Jakby tego było mało zdarzają się urazy dotyczące stawów które na dostępnym obecnie sprzęcie (USG, rezonans) są niezauważalne lub trudne do interpretacji. To wszystko sprawia, że diagnostyka schorzeń kolana jest bardzo skomplikowana.

Przeczytaj koniecznie:

Glukozamina nie ratuje stawów

Nigdy nie należy samodzielnie ustalać diagnozy i próbować leczyć przewlekłych schorzeń stawów! W wielu przypadkach konieczna jest rozbudowana diagnostyka obejmująca: USG, rezonans magnetyczny czy artroskopię.

Staw kolanowy (articulatio genus) jest stawem największym i najbardziej skomplikowanym, a również najbardziej narażonym na uszkodzenie. Łączy kość udową z kością piszczelową. Ponadto w ścianie przedniej stawu występuje rzepka. W stawie kolanowym odbywają się ruchy zginania i prostowania oraz, w znacznie mniejszym stopniu, ruchy obrotowe. [5]

Wyróżniamy następujące powierzchnie stawowe:

  • staw udowo-piszczelowy (art. femorotibialis). Staw ślizgowy  
     
  • staw udowo-rzepkowy (art. femoropatellaris). Staw zawiasowo-obrotowy

Aby zobrazować problem, przedstawię główny podział schorzeń stawu rzepkowo-udowego. Wiele opisanych objawów dotyczących chondromalacji może odnosić się również do innych schorzeń stawu rzepkowo-udowego.

Schorzenia stawu rzepkowo-udowego Merchant podzielił na sześć głównych grup:

1.Urazy stawu rzepkowo-udowego (uraz stawu o prawidłowej budowie):

– ostre (stłuczenia, złamania, zwichnięcia, urazy ścięgna  mięśnia czworogłowego i więzadła rzepki),

– powtarzające się przeciążenia (kolano skoczka, zapalenie ścięgna m. czworogłowego, peripatellar tendinitis, zapalenie kaletki przedrzepkowej, choroba Osgood-Schlatter’a oraz Sinding-Larsen-Johanssena),

– odległe skutki urazów (chondromalacja rzepki, zmiany zwyrodnieniowe stawu rzepkowo-udowego, zwłóknienie ciała tłuszczowego Hoffy, ścięgna m. czworogłowego, nabyte nieskie ustawienie rzepki, dystrofi a rzepki, algodystrofia).

2. Dysplazja stawu rzepkowo-udowego:

– zespół nadmiernego bocznego nacisku rzepki,

– przewlekłe boczne podwichnięcie rzepki,

– nawrotowe zwichnięcie rzepki,

– przewlekłe zwichnięcie rzepki.

3. Idiopatyczna chondromalacja rzepki.

4. Osteochondritis dissecans (rzepka, bruzda międzykłykciowa).

5. Fałdy błony maziowej (przyśrodkowy, boczny, nadrzepkowy).

6. Jatrogenne (zespół nadmiernego przyśrodkowego przyparcia rzepki, podwichnięcie przyśrodkowe rzepki, niskie ustawienie rzepki) [4]

Chondromalacja polega na spluszowaceniu, zwyrodnieniu, rozpulchnieniu  chrząstki stawowej oraz wytworzeniu  się w niej szczelin i ubytków [1]. W największej mierze dotyka młodych ludzi, szczególnie kobiet.

Chrząstka stawowa służy do:

  • równomiernego rozkładu obciążenia w stawie,
  • zmniejszenia tarcia,
  • amortyzacji [2]

Klasyfikacja chondromalacji wg Outerbridge’a:

  • Stopień I – rozmiękanie
  • II – fragmentacja i pęknięcia
  • III – fibrylacja
  • IV  - ekspozycja kości